Categorie: , , ,

TT Training in stilte en verbondenheid

Stilte. Een groep van een kleine dertig man in een zaal. Niemand spreekt. Men is stil. En verbonden. Als vanzelf begint iemand te spreken. Niemand spreekt door elkaar. Iedereen luistert, iedereen knikt. Het is 4 november 2012, de laatste dag van de Transitie Town training in Nijmegen. Zojuist hebben we de oefening ‘Ontmoet de afstammelingen’ gedaan.

Deze bestaat eruit dat je in gesprek gaat met je nakomelingen. Je spreekt over hoe het was om in deze tijd te leven, om het verschil te maken door bezig te zijn met duurzame projecten, zoals transitietowns. Dit maakte indruk. Het raakte misschien wel de kern waarom wij hier met z’n allen waren. Om onszelf en onze nakomelingen een betere toekomst te geven, om het verschil te maken.

Twee dagen eerder

Twee dagen eerder, de vrijdag hiervoor hebben we elkaar voor het eerst ontmoet. Iedereen een beetje afwachtend, altijd spannend, nieuwe mensen. En naast de indrukken van al die mensen is er ook de spanning van wat je zult gaan meemaken. Je komt met verwachtingen en de vraag is maar of je na dit weekend extra geïnspireerd zult zijn of hevig teleurgesteld. Of iets daar tussen in.

Paul Hendriksen en Selma Franssen, de trainers, begroeten ons en geven ons tijd om aan elkaar en aan de ‘leerstof’ te wennen. Al snel merk ik dat iedereen gedreven is om er wat van te maken. Niet alleen van dit weekend, maar ook van een eventueel Transitie Town initiatief. Er zitten mensen bij die al actief zijn in een bestaand initiatief, anderen die bezig zijn een initiatiefgroep op te zetten of dat willen gaan doen. Alle leeftijden, van zestien tot vijfenzestig, overal uit Nederland. Vanuit diverse achtergronden en met even diverse interesses. Toch delen wij een duidelijk gemeenschappelijk doel. Wij zijn hier om te leren hoe je bepaalde dingen van de grond kunt krijgen als je dat in de vorm van een TT-initiatief wilt doen.

In het begin is het best taai, omdat wij bezig zijn met onderwerpen als klimaatverandering en piekolie. Juist datgene wat we achter ons willen laten. Maar het legt wel een degelijke basis voor de rest. Waarom doe je dit? Niet alleen omdat het misschien leuk en uitdagend is, maar ook omdat het nodig is. De noodzaak is duidelijk en het is fijn om in een groep van mensen te zitten waar je daarover niet hoeft te discussiëren.

Langzaam schuift de informatie en de oefeningen richting het opzetten van initiatieven. Men wordt enthousiaster. Ook leren wij elkaar beter kennen. Door onze reacties tijdens de training, door de oefeningen en door samen te eten. Mensen spreken met elkaar. Mooie gesprekken. Er zijn nuanceverschillen en er zijn andere invalshoeken, maar er is vooral begrip voor elkaar en de bereidheid juist wat op te steken van de ander. Als dit de mensen zijn die de wereld gaan veranderen dan heb ik hoop!

TT is een positieve beweging

Op de eerste avond werd de film In Transition 2.0 gedraaid waarin ook iemand aan het woord was van een TT-initiatief dat uit elkaar was gevallen op een niet zo fijne manier. Hij was zeer teleurgesteld in de mensen waarmee hij had samengewerkt en zei daarover: ‘Als dit de mensen zijn die de wereld moeten veranderen, haal mij dan maar van deze planeet af!‘ Vandaar dat ik deze woorden aanhaal, maar dan met een positieve inslag. Precies zoals in de geest van TT. Want dit valt op. Er zijn amper geluiden te horen dat het allemaal wel erg idealistisch is of dat je mensen toch moeilijk mee krijgt, enzovoort.

TT is een positieve beweging die nergens tegen strijdt, maar juist nieuwe mogelijkheden wil creëren. Iedereen mag meedoen, het liefst zelfs! Met mijn eigen achtergrond als maatschappijkritische punker weet ik hoe fijn het is om maar tegen alles en iedereen te schreeuwen dat ze het verkeerd doen. Het gaat er echter niet om wat de ander verkeerd doet, maar wat jij goed doet. En is dat wat een ander doet wel verkeerd? Zitten daar ook geen positieve elementen in? Kun je die ook gebruiken?

Gaandeweg de tweede dag groeit de eenheid. De sfeer wordt losser. We beginnen elkaar te kennen. Je begint elkaar te zien. Je kunt zelf steeds meer open gaan. Er wordt ook gesproken over spiritualiteit. Praktische spiritualiteit dan. We zijn geen geitenwollen sokken freaks, we zijn niet op zoek naar Utopia of alleen maar eigen innerlijke groei. We willen allemaal, juist vanuit onze eigen geestelijke beleving, deze wereld in overeenstemming brengen met een meer harmonische manier van leven.

Persoonlijk hoogtepunt

Een groot ‘persoonlijk hoogtepunt’ van die dag voor mij was natuurlijk dat onze groep de eerste prijs won bij een oefening. Ja, concurrentiestrijd zit blijkbaar nog diep in de genen. Laten we maar zeggen dat wij erg enthousiast werden tijdens de oefening om zoveel mogelijk bijeenkomsten of activiteiten te bedenken vanuit een paar steekwoorden. Het is fijn om, nadat je veel informatie hebt gekregen, even zelf aan de slag te kunnen gaan en ongebreideld je eigen verbeelding kan gebruiken. Misschien dat niet alle ideeën ook werkelijk praktisch haalbaar zijn, maar dan tenminste toch de moeite waard om als uitgangspunt te dienen. Het maakt enthousiast. Even out of the box denken, en als die aloude concurrentiestrijd dan toch om de hoek komt kijken, nou, jammer dan. En nee, niet alleen mannen waren hard aan het rennen. En natuurlijk is het leuk om te winnen, al was dat meer te danken aan de vrouwelijke intuïtie die het juiste getal koos omdat wij niet de enige waren met de meeste ideeën. En voor straf mochten we de gang op terwijl de anderen iets aan het bekokstoven waren.

Die afwisseling van serieuze informatie met speelse oefeningen en luchtigheid werkt goed. Het maakt enthousiast en geeft je ook een houvast hoe je zelf straks aan de slag kunt gaan. Een compliment voor de beide trainers, Paul en Selma is hier op z’n plek. En natuurlijk ook aan de mensen die deze trainingen mede hebben geholpen vorm te geven. Er zit het één en ander aan taaie kost bij, maar ook genoeg dingen die de eigen gedachten prikkelen en je eigen geestdrift aanwakkeren.

Aan het einde van de zaterdag was de sfeer nog losser. Men zoekt elkaar op of zoekt even wat rust. Alles mag en kan en verloopt natuurlijk. Er is een heerlijk soort openheid. Mooie gesprekken, gelach en soms toepasselijke stilte. Dat blijft tijdens het avondprogramma ook gehandhaafd. En de volgende dag. De trainers weten ook heel goed het principe van TT in de praktijk te brengen door nergens ons het gevoel te geven dat zij het wel weten en dat we braaf moeten luisteren naar wat ze te zeggen hebben. Steeds wordt weer gezegd hoe wij vooral onze eigen weg hierin moeten vinden. Het meest mooie voorbeeld hiervan is tijdens het moment dat voor mij werkelijk mijn persoonlijke hoogtepunt van de hele training was…

Ontmoet de afstammelingen

Er is stilte… na de oefening ‘Ontmoet de afstammelingen’. We zitten met z’n allen in de kring. Er is stilte. Er is verbondenheid. Ook Paul en Selma zijn stil en verbonden. Niemand kijkt naar ze om zich af te vragen wanneer ze weer verder zullen gaan. Er zijn gewoon zevenentwintig mensen die allemaal in meer of mindere mate geraakt zijn door de oefening en welke impact het heeft. Het is een gedeeld moment dat ook weer zijn diepte in zich herbergt. Misschien dat op dat moment zich alles diep in ons verankerd heeft. Wat wij hier kwamen zoeken, de handvaten, de inspiratie, de peptalk, gelijkgezinden… de ernst van waar wij mee bezig waren. De diepe bevrediging die dit zal geven. Alles is er in die stilte. En in die stilte zijn wij allemaal verbonden en gelijk. Één groep mensen, verbonden door de droom om het verschil te maken in deze moeilijke tijd. Een realistische droom. Want dromen veranderen de wereld!

Als er tenslotte iemand begint te spreken is dat vanuit die stilte en die verbondenheid en dat blijft nog even zo. Voor mij is dit een indrukwekkend moment. Vandaar dat ik ook uitspreek dat ik graag onszelf wil bedanken voor het feit dat wij dit doen. Als er ooit een moment komt dat ik zelf hiermee bezig ben en tegen dingen aanloop en even onzeker ben of het allemaal wel zal gaan helpen, dan zal ik aan dit moment terugdenken, hoe we daar zaten, in stilte en verbondenheid. De kracht die er vanuit ging. Want in die stilte, in die verbondenheid, voelde ik hoe tastbaar het was. Dat het niet alleen mogelijk kon zijn, maar ook mogelijkheid zal worden.

Verbondenheid

Oefening web van het leven

Op dat moment is het ook even ondenkbaar dat we straks weer als groep uit elkaar zouden gaan, een ieder zijn eigen weg. Het mooie is echter dat toen de training klaar was en wij deze afsluiten, dat het ook goed is. Het is genoeg. We zullen allemaal weer onze eigen weg gaan, onze eigen TT-dingen doen. Elkaar ongetwijfeld weer tegenkomend en soms weer stimuleren en helpen. Maar de verbondenheid zal altijd blijven, zoals wij die in dat moment van stilte en verbondenheid hebben gevoeld.

Die verbondenheid met alles voelen is misschien wel de grootste drijfveer om bezig te zijn met Transitie Towns. Want ook daarin wordt onze verbondenheid met alles uitgedrukt. Onze verbondenheid met deze prachtige Aarde (Iedereen die dit ook vindt, stap naar voren!), met alle mensen, met de stralende toekomst die ons te wachten staat. En ook al vind ik het nog steeds leuk om een spelletje te winnen, toch weet ik nu nog meer als hiervoor, dat ik vooral het mij verbonden voelen met andere, positief ingestelde mensen, het meest waardeer. En dat ik pas werkelijk zelf gelukkig kan zijn als iedereen dezelfde kansen krijgt.

Gelijkheid, verbondenheid. Ik word er stil van. Maar in die stilte broeit de drang om dit mogelijk te maken. In die stilte is het zo tastbaar dat wij het verschil gaan maken.

Dank jullie wel.

Jacob ‘Bloemenveld’ Passander.

1 gedachte over “TT Training in stilte en verbondenheid”

Reacties zijn gesloten.