Categorie: , , ,

De transitie van regelneven naar regisseurs

De houding van de gemeenten ten opzichte van de rol van burgerinitiatieven in Nederland lijkt te veranderen. Zo publiceerde Thijs de la Court, wethouder duurzaamheid van de gemeente Lochem, op 4 december op zijn blog zijn persoonlijke visie: “…de rol van de overheid verandert van een dirigent die de maat aan geeft naar een regisseur die ieder tot zijn of haar recht laat komen…”.

Irma Abelskamp is al jaren nauw betrokken bij de ontwikkeling van ‘Leerschool Permacultuur’  en bij Transition Towns  in Leeuwarden. Zij heeft het artikel gelezen en ziet in haar dagelijkse praktijk de verandering waar Thijs de la Court het over heeft. Ook vertelt zij een en ander over hoe Permacultuur en Transition Towns in Leeuwarden werken. Is er een transitie bij de gemeente gaande en hoe kunnen wij daar mee om gaan?

Irma Abelskamp samen met burgers en gemeente

Toen ik Transition Town Leeuwarden op richtte, moest ik er hard aan trekken om mensen op een filmavond te krijgen. Mijn max lag op 12. Nu word ik gevraagd en zit de zaal eigenlijk altijd vol! De naam TransitionTown valt altijd wel en ik leg het kort uit…maar ook dat wij het in Leeuwarden nu onder de noemer Leerschool Permacultuur doen en waarom.

Opdat men er dus wel weet van heeft! Ik merk ook dat mensen de Transition Town handboeken niet meer zo vaak inkijken, maar wel de permacultuurboeken. En de interesse in sociale permacultuur is groeiende. En dan zijn we al snel weer bij TT of althans, dat waar TT voor staat, want de naam op zich is voor mij niet zo interessant

Neem de tijd, dan is geld niet leidend

‘Leerschool Permacultuur’  is een proces-organisatie die organisch ontstaat: het zijn de mensen die het doen. Is er niemand, gebeurt er niets en blijft alles “zone 5” (- begrip uit de PermaCultuur – AR). Mensen die meedoen, maken dat wat er gebeurt. Is er niemand die bijvoorbeeld de website wil doen….dan is dat er dus niet. Geld is niet leidend en dus kopen we niets om tempo te maken, maar creëren samen. Het maakt ons heel bewust van wat geld betekent, samen in co-creatie werken, en dat tijd en gewoonte eigenlijk altijd de bepalende factoren zijn waarom we geld nodig hebben. Men wil namelijk altijd tempo maken om iets te laten zien. Dat kost per definitie geld!

Wie gaat de gaten boren?

Als je echter de tijd neemt, geduld opbrengt en inventief wordt, dan is het eigenlijk veel leuker wanneer er iets gerealiseerd wordt. En uiteindelijk gaat het daar om! Plezier in wat je doet…samen met anderen. En iedereen is daarin gelijk, ongeacht wat je komt (in)brengen. Leren waarderen wat de ander doet, respect hebben voor elkaar. Eigenlijk bouwen we dus een kleine community met waarden die we allen zeggen zo waardevol te vinden. En dat is een leerschool….want we vinden het best heel lastig en dingen zijn zo makkelijk gezegd. Maar deze vorm van bewust worden is wel heel effectief en verandert mensen hun leven. En dat kan ook met mensen in een bijstandsuitkering en dergelijke. Je hoeft geen geld te hebben om mee te doen.

De gemeente realiseert zich dat wij misschien wel een groep hele bijzondere mensen zijn, maar ook dat wij van grote betekenis zijn voor de samenleving. Wij zijn ons heel bewust en blijven leren van wat er gebeurd. Dit delen we met iedereen die dat wil, en we laten tevens zien dat je met weinig middelen, veel kunt bereiken. Iets waarvan de gemeente inziet dat het van grote waarde kan zijn in de snel veranderende economie, en alles wat dat met zich mee brengt. Wij motiveren mensen en inspireren ze om gewoon te doen… aan  te pakken. We ondersteunen daar waar we kunnen en voor gevraagd worden.

Leerschool Permacultuur  en de gemeente Leeuwarden

Wat specifiek over onze situatie: Wel, wij hebben met veel pijn en moeite grond toegewezen gekregen van de gemeente. Daarna kwam het contracten verhaal met alle haken en ogen er aan waaraan wij moeten voldoen. Hierin is een en ander na goed overleg, verandert. Zo hebben we oa een experimentele status gekregen. Daarna kwam het vergunningen verhaal en waaraan we moesten voldoen. Dit is nogal beklemmend en niet zoals wij willen. Dus even laten sudderen en toen opnieuw in gesprek. Inmiddels hebben we kunnen laten zien wat we doen en hoe we werken. Dit gaf voldoende vertrouwen dat we nu de vrijheid hebben gekregen om te doen wat we willen doen…een eetbare speeltuin maken en open leslokaal voor permacultuur. Inclusief gebouwtjes. Mits het maar veilig is!

We houden goed overleg met elkaar en informeren de gemeente veelvuldig over onze status. Dit maakt ze ook betrokken. Inmiddels dusdanig, dat iemand als ambassadeur mee geweest is naar de prijsuitreiking van GroenDichterbij waaraan wij mee hebben gedaan. Super trots waren ze op ons! We hebben daar een prijs gewonnen van Euro 12.500. Helemaal top en geeft ook waardering. Tot op heden hebben we namelijk alles zelf verdient en zelf betaald. Niet 1 cent subsidie of fondsengeld ontvangen. Dan is een prijs iets heel bijzonders.

Meedenken en loslaten

Er wordt meegedacht en ‘los’ gelaten. Waar wij als Leerschool Permacultuur eerst nog hard voor moesten knokken, krijgen anderen nu zo voor elkaar. Daarin hebben wij toch baanbrekend werk gedaan in de gemeente hier. Inmiddels worden wij ‘vrij’ gelaten om zo tot ontplooiing te komen en de Leerschool organisch te laten groeien.

Sommige ambtenaren zijn 180 Graden omgedraaid. Van eerst regelneven tot meedenkende en meewerkende ambtenaren nu. Echt een geweldige beleving. Er is echt iets gaande! Mijn advies aan een ieder is dan ook om de samenwerking op te zoeken en niet in het dualisme te gaan zitten. Geloof in waar je voor staat en hou vol. De grootste kracht zit in jezelf daarin! Het is niet altijd onwil van een gemeente of ambtenaar. Vaak is het onmacht. Kijk samen naar de mogelijkheden en ik ben er van overtuigd dat je dan tien stappen verder komt.

Succes allemaal!

Irma Abelskamp

Meer lezen: